آقای محمد علی ابطحی –که زمانی مسؤول دفتر رییس جمهور وقت و معاون پارلمانی آقای خاتمی بوده- چندی قبل در وب نوشته هایش به خطر تفکرات آیت الله مصباح اشاره کرده و به نقل از آقای توسلی آورده که امام(ره) با انتصاب افراد نزدیک به تفکرات آیت الله مصباح در سپاه مخالف بود.
ولی با توجه به آثار حضرت امام(ره)، آیا ایشان بیشتر از تفکرات انجمن حجتیه اعلام خطر می کرد یا از آنچه آقای ابطحی ادعا می کند؟
پدر آقای ابطحی به تفکرات چه انجمنی نزدیک است و آیا تا به حال ایشان از خطر تفکرات این انجمن حرفی به میان آورده است؟
قابل ذکر است که آقای سید حسن ابطحی دو جلد کتاب مجموعه داستان های ملاقات با امام زمان(عج) نوشته که یکی از علما می گفت خودش بعداً اعتراف کرده بیشترش دروغه!
می گویند آقای ابطحی که این مطالب را از خودش نگفته، بلکه از یار همیشه همراه امام(ره) نقل قول کرده است.
بسیار خوب. اول اینکه حضرت امام(ره) در اواخر وصیت نامه شان آورده اند که سخنان او در چه صورتی صحت دارد.
دوم فرمودند که ملاک حال فعلی افراد است.
سوم هم من سؤال می کنم: این یار غار و همیشه همراه حضرت امام(ره) کجا بود وقتی وقیحانه ترین اهانت ها را به اسلام و افکار ایشان روا داشتند؟
 کجا بود وقتی که روزنامه ها تیتر زدند"خون به خون شستن محال آمد محال" و از قول اکبر گنجی نوشتند که عاشورا نتیجه طبیعی خشونتی بود که پیامبر در جنگ بدر به کار برد(!)
کجا بود وقتی این آدم ادعا کرد افکار امام(ره) به موزه تاریخ رفته است؟
کجا بود وقتی توحید را به تمسخر گرفتند و نوشتند: دو خط موازی به هم نمی رسند مگر اینکه خدا بخواهد!
 کجا بود وقتی احکام اسلام و مطابق نص صریح قرآن را خشونت و ضد حقوق بشر معرفی می کردند؟
آن وقت تا آیت الله مصباح به تشریح احکام جزایی اسلام و قرآن کریم قبل از خطبه های نماز جمعه تهران پرداخت، یه دفعه اعلام کرد: من خجالت می کشم وقتی می بینم از تریبون نماز جمعه حکم قتل صادر می شود
بچه های مسجد جامع قلهک خیلی با ایشان بحث می کردند و این سؤال و ابهام برای بچه های مذهبی مطرح بود که آقای توسلی! شما مدت ها در رادیو به بیان احکام دینی پرداختید، حالا چی شده تا آیت الله مصباح به بیان احکام دینی پرداخت شما عصبانی شدید؟

علاقه نداشتم در وبلاگم وارد مسائل جنجالی سیاسی بشوم و به پر و پای کسی بپیچم ولی چه کنم که به قول حضرت آیت الله جوادی آملی «آن کسی که این فکر پوسیده را در مغز پوسیده خود پروراند که دین از سیاست جداست، نداست که اگر دیندار دست از سیاست بردارد آن سیاست مدار مکار دست از دین او برنمی دارد.»

وقتی در یکی از یادداشت های قبلی به افتخار علامه مصباح اشاره کردم یکی از دوستان در یک گروه اینترنتی بخشی از وب نوشته های آقای محمد علی ابطحی را به رخم کشید و مرا بر آن داشت تا در این یادداشت به این موضوع اشاره کنم که آقای ابطحی – که برخی وب نوشته هایش محل انعکاس بخشی از تهمت ها علیه عالم جلیل القدر حضرت آیت الله مصباح یزدی است- به چه چیز افتخار می کند.

 روزنامه شرق مورخ 23 آذر 1382 به نقل از آقای ابطحی، معاون پارلمانی رییس جمهور(یعنی به نقل از یک عالم دینی و یک شخصیت و مسؤول سیاسی در کشور اسلامی) می نویسد: «تا می توان باید خورد و از لذت آن بهره گرفت ... اصلاً مگر همه باید لاغر باشند تا خوب باشند؟ می گویند چاقی و شکم داشتن در مصر جزو زیبایی شناخته می شود. خدا کند در همه جا این طور بشود تا یک عمر را انسان از ترس چاق شدن با رنج طی نکند ...»

در دون شأن بودن این سخنان همین بس که در همان زمان دکتر مهاجرانی به او گفته بود: «این سخنان سبک چیست که شما مطرح می کنید؟»

یاد سخنان حضرت آیت الله جوادی آملی افتادم که بارها و بارها به مناسبت های مختلف(درس تفسیر قرآن، خطبه های نماز جمعه قم و ...) با نقل فرازی از نهج البلاغه(لاتجتمع عزیمه و ولیمه) به علما هشدار می دهند که عزم راسخ و تیزهوشی با پرخوری و سورچرانی جمع نمی شود.

یاد سخنی از حجت الاسلام شیخ حسین انصاریان افتادم. ایشان نقل می کرد در زمان گذشته که کمتر کسی امکان استفاده از حمام شخصی و خصوصی را داشت و اکثر مردم از حمام های عمومی استفاده می کردند، علامه مجلسی هیچ وقت وارد این حمام های عمومی نشد.
از او پرسیدند که شما چرا از حمام های عمومی استفاده نمی کنید؟ علامه مجلسی گفت:«من علی رغم اینکه کم غذا هستم ولی استعداد چاقی دارم و همین یک ذرّه غذایی هم که می خورم چاقم می کند. می ترسم وارد این حمام ها شوم و جوانی شکم برآمده مرا ببیند و بگوید این آخوندها چقدر مفت خورند. نمی خواهم باعث بدبینی جوانی نسبت به علما بشوم»

راستی فرق علامه مجلسی با یک روحانی هم لباس او چیست که یکی از برآمدگی شکم خود شرم دارد و دیگری به چاقی خود افتخار می کند؟

فرق علامه مصباح با دیگرانی که هم لباس او هستند و به او اهانت می کنند چیست؟

فرق حضرت امام(ره) با برخی هم حجره ای های او - که در مورد ظرفی که پسرش از او آب می خورد حکم به نجاست می کردند- چه بود؟

موقعی که نهضت اوج گرفت و تبدیل به حرکتی انقلا‌بی و عمومی در سراسر کشور شد و کشتارهای وسیعی که در سال 56 و 57 رژیم شاه در استان‌ها و شهرهای مختلف مثل قم، یزد، تبریز، مشهد، تهران و جاهای دیگر به عمل‌آورد، مدرسین حوزه علمیه قم به مناسبت‌های مختلف در رابطه با هریک از این حوادث بیانیه صادر می‌کردند، اما برخی از آقایان از جمله جناب آقای مصباح‌یزدی نام‌شان نیست و به هیچ‌وجه در پای اعلا‌میه‌ای که اشاره‌ای و انتقادی به رژیم شاه داشته، دیده نمی‌شود ..."
این سخنان، بخشی از اظهارات جناب محتشمی پور علیه عالم وارسته حضرت آیت الله مصباح یزدی بود که چندی قبل(2/4/1387) در گفتگو با روزنامه اعتماد ملی مطرح شد.

نوشتند که بعد از هر سخنرانی شما روزنامه ها دست به تحریف می زنند. چه انتظاری غیر از این هم دارید از این روزنامه ها؟!
از این روزنامه هایی که آشوب ها را ترویج کردند، تا آخرین لحظه ای که مأیوس نشده بودند این ها را به عنوان یک حرکت مردمی و آزادی خواهانه معرفی کردند، چه انتظاری دارید؟
روزنامه هایی که علناً به اسلام توهین کردند چه انتظاری دارید که به من هم توهین نکنند؟!
این افتخار است برای من که آن کسی که به اسلام توهین می کند به من هم توهین بکند. این برای بنده افتخار است، خلاف انتظار نیست.

چند سال گذشته زمانی که هتک حرمت ها و توهین ها به حضرت آیت الله مصباح یزدی به اوج خود رسیده بود پس از گذراندن دوره طرح ولایت خدمت مقام معظم رهبری رسیدیم که بعد از سخنرانی حضرت آیت الله مصباح یزدی، ایشان در اواخر سخنان خود فرمودند:
امروز بحمدلله نظام اسلامی ما مفتخر است که شخصیت های برجسته ی علمی و معنوی در آن حضور دارند مثل همین شخصیت عزیز و عظیمی که بحمد الله این کار هم از برکات ایشان است.
من ایشان را نزدیک به چهل سال است که می شناسم و به ایشان ارادت قلبی دارم.
فقیه، فیلسوف، متفکر و صاحب نظر در مسایل سیاسی اسلام.
اگر خدای متعال به نسل کنونی ما توفیق این را نداد که از شخصیت هایی مثل مرحوم علامه طباطبایی یا مرحوم شهید مطهری استفاده کنند اما بحمدالله این شخصیت عزیز و عظیم ، خلأ آن عزیزان را در زمان ما پر می کند.
من حقیقتاً خدا را حمد و شکر می کنم که جامعه ما و به خصوص نسل جوان ما به ایشان خیلی علاقه دارند. بنده هر جا که کسب خبر کردم- در سراسر کشور- اطلاع پیدا کردم که نسل جوان ما شدیداً علاقمند و قدردانند.
 این هم نعمت بزرگ خدا و دلیل سلامت این کار است. وقتی انسان با روح و با هدف خدایی وارد میدان می شود همین جور می شود.
(بگذریم از اینکه عزیز دل آقای خاتمی و وزیر ارشادش، وقیحانه این سخنان مقام معظم رهبری را شوخی دانست)

در شصتمین سال اشغال فلسطین به حکایتی از یک ماجرای راهزنی در گلستان سعدی برخوردم که اگر فلسطینی ها 60 سال پیش به توصیه ها و هشدارهای این حکایت توجه می کردند، امروز اینقدر گرفتار نبودند:
سرچشمه شاید گرفتن به بیل
چو پر شد نشاید گذشتن به پیل
...
دیدیم بسی آبی سرچشمه خرد
چون بیشتر آمد، شتر و بار برد

این حکایت مرا یاد سخنان چند سال گذشته آقای محتشمی پور(رییس کنفرانس بین المللی حمایت از انتفاضه) در هشتمین نشست سالانه دفتر تحکیم وحدت انداخت. ایشان به نقل از کارشناسان مسائل سیاسی دنیا می گفت که اگر فلسطینی ها یک در صد مقاومتی که امروز دارند، 60-50 پیش چنین مقاومتی از خود نشان می دادند، صهیونیست ها هرگز نمی توانستند یک وجب از سرزمینشان را اشغال کنند.

همچنین یاد سخنان آقای حمید داود آبادی(نویسنده دفاع مقدس) افتادم. یک روز در نماز جمعه با هم گپ می زدیم، می گفت این اعراب و فلسطینی ها چرا 50 سال پیش کار به جایی نبردند و در مقابل اسراییل شکست خوردند؟ برای اینکه آن ها آن روز اگر می خواستند بجنگند، حتماً باید دو چیز را در سنگرهایشان می داشتند تا انگیزه برای جنگیدن داشته باشند: یکی زن و دیگری شراب!
و امروز که رمز پیروزی را از بچه های حزب الله لبنان آموخته اند، جوان سنّی شهادت طلب فلسطینی با رمز یا حسین(علیه السّلام) عملیات انجام می دهد.

باز برمی گردیم به سعدی خودمان که گویا همین امروز به فلسطینی ها می گوید:
  درختی که اکنون گرفته است پای
به نیروی مردی برآید ز جای

با توجه به اینکه توصیه شده بخش "درباره خودم" وبلاگ،کوتاه و مختصر باشد تصمیم گرفتم به مناسبت بیستمین سال تولد دوباره ام(9 خرداد)، یادداشت این بخش را در قالب یادداشت جدیدی در وبلاگم قرار دهم:
گرچه سال تولدم در شناسنامه 1351 است، ولی در حقیقت سال 1364 متولد شدم. همان سالی که مربی پرورشی سال دوم راهنمایی اجازه نداد سال سوم در همان مدرسه ثبت نام کنم و باعث شد از رفقای نابابم جدا شوم و در مسیر دیگری قرار بگیرم. گرچه مدیر آن مدرسه جدید، از محیط تعلیم و تربیت شکنجه گاهی ساخته بود و می خواست ما نوجوانان را با انواع روش های وحشتناک تنبیه بدنی تربیت کند و این کار را برای خود عبادت! تلقی می کرد. اما در آن محیط خشک و خشن، معلم دینی ما(آقای حسین کریمی) بدون اینکه حتی یک بار صدایش را بلند کند، با آرامش و وقار و طمأنینه و جذبه معنوی اش ما را تربیت می کرد و هنگام سرکشی و بی ادبی نوجوانان، آن ها را با انواع روش های تنبیه عاطفی ادب می کرد.

 یک بار هم 9 خرداد 1367 متولد شدم. همان روزی که شهیدی 20 ساله(شهید بهزاد مفتوحی) را به محله مان آورده بودند و من بر حسب یک اتفاق ساده و بدون اینکه هیچ آشنایی قبلی با شهید و خانواده اش داشته باشم، عقب آمبولانس نشستم و تا بهشت زهرا(سلام الله علیها) کنار تابوت شهید بودم و در بین راه یک بار هم برای اینکه عکس بیاندازند، در آن تابوت را باز کردند و ...
پس از آن همواره دغدغه داشتم که حالا چطور باید راه شهداء را ادامه دهم و چگونه باید پای پیمانم ایستادگی کنم. به کلاس سوم دبیرستان رفتم و خداوند متعال، آقای محمد اکرمی را سر راهم قرار داد. همان معلمی که پس از پایان جنگ، مستقیم از جبهه نظامی وارد آموزش و پرورش شد و جهاد فرهنگی را آغاز نمود و بر خلاف بسیاری از هم قطاران خود، با پشت پا زدن به تمام طعمه های چرب و شیرین متاع دنیا، اکنون سال هاست که تمام زندگی و هستی خود را وقف تربیت شاگردانش کرده است.

شاید تا کنون با تراکت ها و بروشورهای برخی تشکل های ضد صهیونیستی مواجه شده باشید که لیستی از شرکت های تأمین کننده اقتصاد اسراییل را معرفی می کنند و خواستار تحریم کالاهای آن هستند.
در نگاه اول برخی می گویند وقتی یک شرکتی در عرضه محصول با کیفیت موفق است، منافع دیگر شرکت ها که محصولاتی با کیفیت پایین تر عرضه می کنند به مخاطره می افتد و به جای رقابت سالم دست به تخریب و جوسازی علیه آن شرکت موفق می زنند و این وسط عده ای هم آلت دست قرار می گیرند.
بسیار خوب. با اسناد و مدارکی که ثابت می کند این شرکت ها جایزه بزرگترین شرکت های تأمین کننده اقتصاد اسراییل را دریافت کرده اند کاری نداریم ولی آیا صدا و سیما هم این وسط آلت دست قرار می گیرد؟
این وسط چه کسی باید این تناقض را حل کند که صدا و سیما در آن جنگ 33 روزه با پخش فیلمی مستند به طور شفاف و با ذکر نام، به معرفی شرکت های تأمین کننده اقتصاد اسراییل می پردازد و از طرفی می بینیم در همایش های علمی و سمینارهای کشوری دانشگاه ها و ارگان های دولتی کشور، شرکت نستله رسماً به تبلیغ و عرضه محصولات خود می پردازد.
در تمامی میادین میوه و تره بار شهرداری، کارگران شهرداری اجیر شده اند که با پوشیدن لباسی مخصوص به تبلیغ محصول جدید این شرکت(مگی) بپردازند.
در محوطه فروشگاه شهروند دم و دستگاه خود را بیاورند و محصولات خود را تبلیغ کنند.
و اخیراً هم وزارت بهداشت دولت اصولگرای ضد هلوکاست ما با چاپ پوستری بسیار با کیفیت و برچسب دار حاوی پیام بهداشتی «مشخصات مواد غذایی وارداتی مجاز» و با چاپ عکس محصولات این شرکت و ذکر «با همکاری شرکت نستله ایران»، به تبلیغ شرکتی پرداخته که در سال 2000 میلادی مبلغ 6/14 میلیون دلار به صندوق غرامت هلوکاست واریز کرده است!!!!!!!!!!

 در ایام دور اول انتخابات مجلس هشتم، در لوگوی یکی از وبلاگ نویسان حامی جریان اصلاح طلب جمله ای از آقای خاتمی دیدم که برایم مشکل بود باور کنم این جمله سخیف از ایشان باشد ولی وقتی CD تبلیغاتی «یاران خاتمی» را دیدم باور کردم که این جمله هم از ایشان است: «باید بازی آن ها را بر هم بزنیم»
کدوم بازی آقای خاتمی؟!
یادتون رفته در 23 آذر سال 1377 در دانشگاه علم و صنعت وقتی یاران شما در اعتراض به کاندیداتوری آقای هاشمی رفسنجانی در انتخابات مجلس ششم شعار می دادند: «توسعه سیاسی با هاشمی نمیشه!»، شما چه جوابی دادید؟
ای کاش صدا و سیما این بخش از مراسم و بسیاری از قسمت های دیگر آن را سانسور نمی کرد تا همگان به تناقض گویی شما پی می بردند. ولی خودم شاهد بودم که گفتید: توسعه سیاسی با صبر و تحمل و مدارا نسبت به همگان امکان پذیر است. و یاران شما در تأیید این فرمایش شما برایتان سوت و کف زدند.
مگر آقای احمدی نژاد جزو همگان و از این آب و خاک نیست؟!
پس صبر و تحمل و مداراتون کجا رفته؟!
یادتون رفته در میتینگ تبلیغاتی انتخابات ریاست جمهوری سال 1380 در ورزشگاه شهید شیرودی چه گفتید؟ خدا خیر بدهد بر و بچه های دفتر تحکیم وحدت را که این فیلم را آن زمان خیرات کردند و در اختیار ما قرار دادند تا امروز بتوانیم آن را مورد بازبینی قرار دهیم و بفهمیم آیا سخنان آن روز شما برخواسته از صداقت بود یا ناشی از سرمستی قدرت و شهرت؟
شما گفتید: « ... بسیار خوب! آنچه مهم است این است که این ملّت پیروز شود. امروز هرکس بهتر و تواناتر می تواند خواست این ملّت را برآورد، بسم اللّه! به صحنه بیاید و رأی مردم را بگیرد و آنگاه همه موظف باشند به آن کسی که مردم به او رأی دادند تمکین کنند. نمی توان دم از مردم زد و در برابر رآی مردم سنگ اندازی کرد.»
بسیار خوب! امروز هم یک نفر بسم الله گفته، به صحنه آمده و توانسته رأی مردم را بگیرد، پس لطفاً به رأی مردم تمکین کنید و به یارانتان هم بگویید در برابر رأی مردم سنگ اندازی نکنند و حداقل قاعده بازی را رعایت کنید.
از یک شخصیت برجسته روحانی و فرهنگی معتقد به گفتگوی تمدن ها، از کسی که 8 سال در نظام مقدّس جمهوری اسلامی بالاترین مقام اجرایی را داشته و از یک فرد منتسب به بیت حضرت امام(ره) واقعاً بعیده مثل سیاستمداران بی اخلاق کشورهای غربی موضع گیری کنه و حرف بزنه. 

سال 1366 بود، طبق معمول هر سال در آستانه ماه محرم، وعاظ و روحانیون برای خطی مشی گرفتن به خدمت حضرت امام (ره) رسیده بودند.

اوج جنگ و درگیری بود. دفاع مقدس به مرحله خیلی حساس و سرنوشت سازی رسیده بود ...

حضرت امام(ره) خطاب به وعاظ و روحانیون فرمودند:«شما باید در این ماه محرم، روحیه شهادت طلبی را در جوانان زنده کنید.»

من در آن سال نوجوانی بودم تشنه فهم و درک آرمان ها و احساسات و انگیزه های متعالی رزمندگان دفاع مقدس و با شنیدن سخنان امام، به عشق اینکه روحیه شهادت طلبی پیدا کنم از اول ماه محرم پای سخنرانی پیشنماز مسجد محله مان نشستم  تا در صورتی که شرایط سنی و ... مهیا شد،انگیزه و آمادگی روحی لازم را برای حضور در جبهه کسب کرده باشم.

شب اول سخنرانی با بیان احکام غسل جنابت شروع شدادامه مطلب...

یک روز پنجشنبه در منزل از طریق رادیو معارف به سخنرانی حجة الاسلام هاشمی نژاد گوش می کردم.

ایشان حدیث امام سجاد (علیه السلام) را نقل می کرد که من به 5 دلیل کودکان را دوست دارم، ادامه مطلب...

چندی پیش در حالی که مشغول رانندگی بودم به اخبار سراری رادیو گوش می کردم که خبری را با این مضمون شنیدم: «صهیونیست ها می گویند که احمدی نژاد فردی متعصب، خشک مقدس و خطرناک برای منافع ماست و باید ترور شود»

همین طور مشغول شنیدن اخبار بودم که چند دقیقه بعد به سخنرانی آقای هاشمی رفسنجانی در مراسمی اشاره شد که مضمون سخنان ایشان چنین بود: «حضور افراد متعصب و خشک مقدس در ارکان نظام برای آینده نظام اسلامی خطرناک است»ادامه مطلب...

طبق معمول هر ساله، یک روحانی به عنوان مبلغ ماه مبارک رمضان به خوابگاه آمده بود. این روحانی که گویا خیلی از مسائل و معضلات را برای اولین بار شاهد بود، خیلی حرص و جوش می خورد.

یک روز که حسابی کلافه و ناراحت بود می گفت:ادامه مطلب...

چند سال پیش یکی از دوستان که به تازگی در انجام برنامه های فرهنگی دانشگاه فعال شده بود، اردویی ترتیب داده بود و عده ای از دانشجویان را از دانشگاه علوم پزشکی کاشان به تهران آورده بود که اولین برنامه اردو شامل شرکت در مراسم دعای ندبه مهدیه تهران بود.ادامه مطلب...

این بخشی از سخنان یکی از سخرانان(جناب ساسان کمالی) مراسم تشییع و تدفین بانوی آواز ایران بود که به طور مستقیم از شبکه طپش پخش می شد و پس از این سخنان، شرکت کنندگان در مراسم تشییع جنازه، به افتخار خانم مهستی دست زدند!

من نفهمیدم که با توجه به این سخنان، دیگر چه لزومی داشت که در خلال مراسم، مدح«علی ای همای رحمت ... » از تریبون خوانده شود، چون با این وصف خانم مهستی از حضرت علی(علیه السلام) هم شجاع تر هستند چرا که امام علی(علیه السلام) با آن همه شجاعتش، هرگز جرأت نافرمانی امر خدا و تحمل عذاب و عقوبت الهی را نداشت و بارها و بارها از خوف و خشیت الهی همانند مارگزیده ها به خود می پیچید و از حال می رفت.

ولی با توجه به چنین جرأت و جسارتی از جانب خانم مهستی، فهمیدم که بی خود نبود آن دکتر ایرانی - که از راه دور، خودش را برای شرکت در مراسم رسانده بود- در مصاحبه با خبرنگار شبکه طپش گفت: «ای کاش یک کالسکه می آوردند از طلای خالص و جنازه خانم مهستی را داخل آن می گذاشتند و به جای اسب آن کالسکه، من دکتر مثل یک گاو کالسکه ای را که تابوت خانم مهستی در آن قرار دارد، می کشیدم.»

در ضمن در جای دیگر از برنامه، مجری مراسم ایمان و تقوای خانم مهستی را ستود و من فهمیدم که لازمه ایمان و تقوی، جرأت و جسارت داشتن در لگدمال کردن حکم پروردگارمتعال هم هست.

من نمی دانم چگونه در افرادی، عشق ورزی و عرض ارادت نسبت به اهل بیت(علیهم السلام)، با محبت نسبت به این قبیل افراد و گوش سپردن به صدای آنان جمع می شود؟

مگر لازمه محبت نسبت به کسانی که مطیع محض اوامر الهی بودند، بغض و تنفر نسبت به افرادی که به خودشان جرأت و جسارت نافرمانی امر خدا را می دهند و به این نافرمانی افتخار هم می کنند، نیست؟

و مگر می توان نسبت به کسی بغض و نفرت داشت، آنگاه به صدای او گوش سپرد و لذت برد؟

یا ایّها الّذین امنوا اتّقوا الله ... و لا تکونوا کاالّذین نسوا الله فانساهم انفسهم، اولئک هم الفاسقون.

ای کسانی که ایمان آوردید! تقوای الهی را رعایت کنید ... و همانند کسانی نباشید که خدا را فراموش کردند و خدا نیز خودشان را از یادشان برد. آن ها همانا فاسقین هستند.

(سوره مبارکه حشر- آیات18و19)